به گزارش ِ خبرنگار  ِ کجانیوز، دکتر محمدرضا شفیعی ِ کدکنی با «افکار  ِ چپ ِ مارکسیستی» و «حزب ِ توده» نسبت داشته و در تهیّه‌یِ یکي از بولتن‌های ِ این حزب، مشهور به «حافظ به سعی ِ سایه»، هوشنگ ِ ابتهاج را همراهی کرده است.
      این منبع ِ آگاه همچنین افزود، هوشنگ ِ ابتهاج پس از عنایت ِ عفوّ  ِ اسلامی در اواسط ِ دهه‌یِ 60، به جرائم  ِ براندازی ِ سفت-و-سخت ِ کدامین رژیم اعتراف نکرد و همراه ِ خانمي موسوم به "گالی" یا "گالیا"، پناهندگی (اقامت) ِ شهر  ِ کلن ِ آلمان را پذیرفت. وی هم‌اکنون با شخصي به نام  ِ "ارغوان" (موسوم به، شاخه‌یِ هم‌خون ِ جدامانده‌یِ من) در ایران ارتباط دارد و در جریان ِ شکایت از رسانه‌های ِ دولتی _معظّمٌ‌له_  با یکي دیگر از عوامل ِ اغتشاشات ِ اخیر به نام  ِ "استاد محمدرضا شجریان" هم‌دست بوده است. سند ِ این روابط ِ مخملی در منبع ِ آگاه ِ دیگري موجود است و حتّا مرتضا کاخی در اکاذیب‌نامه‌یِ «شهروند ِ امروز» به آن اغرار کرده است.

گفتني ست این افراد، همگی از دم، در رژیم  ِ شاهنشاهی پست‌های ِ رادیویی، تلویزیونی و مجلّه‌اي داشته و ...

دروغ که خنّاق نی‌ست!

استاد ِ نازنین‌ام؛
شفیعی ِ کدکنی ِعزیز! نگاه ِ شگفتانه‌ات را در موشکافی از این دنیا، دردا و دریغا که، سیر ندیدم؛ همان بس که «گناه ِ بخت ِ پریشان و دست ِ کوته ِ ما ست»! چه جای ِ گلایه که، خود دیده ای همه ظلم و خود بوده ای همه نور و خوش گشته ای همه لعل در «مقام  ِ صبر». دل ِ تنگِ‌مان امّا، سنگ ِ صبوری می‌ساید که خان-و-مانِ ما لولیان ویران است و جان در بدن از تن نزار... به پاس ِ عمر  ِ ارجمند-ات پس، چه فنا کنیم؟ جز راه ِ تو و گام  ِ ما...

آه ازین قوم  ِ ریایی که درین شهر  ِ دو روی
روزها، شحنه و شب، باده‌فروش اند همه

گرچه شد می‌کده‌ها بسته و یاران امروز
مُهر بر لب زده وز نعره خموش اند همه

به وفای ِ تو که رندان ِ بلاکش فردا
جز به یاد ِ تو و نام  ِ تو ننوشند همه

[فاعلاتن فعلاتن فعلاتن فع‌لن]

» اشاره| مهدی ِ یزدانی ِ خرم در صفحه‌یِ آخر  ِ شماره‌یِ 984 ِ روزنامه‌یِ توقیف‌شده‌یِ اعتماد ِ ملی یادداشتي نوشت برایِ اعترافات ِ محمد ِ عطریان‌فر __عضو  ِ ارشد ِ حزب ِ کارگزاران ِ سازندگی و مؤسّس ِ روزنامه‌هایِ همشهری، شرق، کارگزارن، هم‌میهن، شهروند ِ امروز__ با عِنوان ِ «افتخار می‌کنم که شکست خورده ام». بازنشر  ِ آن بی‌مناسبت با این سال‌روز و روزها نی‌ست؛ به ویژه پس از تعطیلی ِ وب‌گاه ِ روزنامه‌یِ اعتماد ِ ملی «روزنا». یزدانی ِ خرم، دبیر  ِ بخش ِ فرهنگ و ادب ِ اعتماد ِ ملی، یکي-دو روز پس از انتشار  ِ این یادداشت 12ساعت بازداشت شد.

ارغوان، پنجه‌یِ خونین ِ زمین!
دامن ِ صبح ِ بگیر
وز سواران ِ خرامنده‌یِ خورشید بپرس،
کِی بر این درّه‌ی غم می‌گذرند...
:: هوشنگ ِ ابتهاج (هـ. الف. سایه)

      همصدا با عطریان‌فر، که دست‌اش از قاب ِ کوچک ِ تله‌ویزیون بالاتر رفت، می‌گویم: شکست خوردیم! و حالا قصّه‌یِ دیگري آغاز شده که اصولاً، معنایِ شکست را تعویض کرده است، به کدامین گناه؟ سؤال ِ من این است، به کدامین قانون‌گریزی این‌طور با فرزندان ِ شریف این خاک چنین برخورد می‌شود، و انواع ِ "مشایی"ها، "کردان"ها و "علی‌آبادی"ها و... اقمار  ِشان، مصداق پیروزی و دموکراسی هستند؟ که، اگر «پیروز» ایشان هستند، ما می‌خواهیم همان «شکست‌خوردگان» باشیم! که، اگر تصویر این است، آری پیروزی از آن ِ شما و شکست از آن ما. بسیاري از همین شکست‌خوردگان ِ زخم‌خورده، داغ-و-درفش هستند و فریادرسی هم نی‌ست. امّا تاریخ راه ِ خود می‌رود و تن‌ها کبود می‌شوند و اعتراف‌ها پخش می‌شود...، زخم ترمیم می‌شود و ذهن و حافظه باقی می‌ماند؛ مثل ِ سنگ.

:: مهدی ِ یزدانی ِ خرم، دوشنبه 12 ِ مرداد ِ 1388.
:: روزنامه‌یِ اعتماد ِ ملی، شماره‌ی ِ 984، صفحه‌ی ِ آخر (PDF).
:: ویرایش ِ زبانی و خطّی از «وب‌گل».

پس از لغو  ِ امتیاز  ِ روزنامه‌یِ صدای ِ عَدالت، به این خبر پرداخته بودم که، در فضای ِ کنونی ِ مطبوعات ِ کشور، "اعتماد ِ ملی" نیز در آستانه‌یِ توقیف قرار دارد. دستگیری ِ سردبیر _محمد ِ قوچانی_ و چند تن از خبرنگاران ِ شاخص ِ این روزنامه، بازداشت ِ 12ساعته‌ی ِ دبیر  ِ بخش ِ فرهنگ و ادب _مهدی ِ یزدانی ِ خرم_ آن هم پس از انتشار  ِ یادداشتي در دفاع از "محمد ِ عطریان‌فر"، و تذکّر  ِ کتبی ِ دفتر  ِ نظارت بر مطبوعات ِ وزارت ِ ارشاد ِ اسلامی، با وجود ِ کناره‌گیری ِ شخص ِ وزیر _ حسین ِ صفارهرندی، مزید بر علّتي شد تا، به عِنوان ِ عضو  ِ کوچکي از این جامعه‌یِ بی‌سر-و-سامان ِ خبرنگاری، به تنگنای ِ مطبوعات، و نه نتایج ِ انتخابات، معترض باشم.
امروز، رسانه‌یِ مطبوعاتی ِ حزب ِ مهدی ِ کروبی در حالي به مرحله‌یِ توقیف خوانده می‌شود که پس از حدود ِ هزار شماره در چهار سال انتشار  ِ پیوسته، اعتماد ِ ملی پرمخاطب‌ترین روزنامه‌یِ نا-دولتی ِ کشور است. از شِمار  ِ حرفه‌ای‌ترین کادر  ِ روزنامه‌نگاری ِ حاضر در ایران با بازترین فضای ِ فکری ِ ممکن، رسانه‌اي را گرد آورده که با وجود ِ گستره‌یِ مخاطبان ِ بسیار، بارها مورد ِ هجوم  ِ افراد ِ ناشناس، و صدمه و آتش‌سوزی و سرقت، قرار گرفته است. با این حال، «رسالت ِ خبرنگاری» تابلویي ست که اعتماد ِ ملی با اتّکا به آن مراحل ِ کمال ِ یک روزنامه‌یِ تمام‌عیار را طی کرده است؛ تأسیس، تیراژ، توفیق، توقیف!
      توقیف ِ یک «روزنامه» با چنین اسم-و-رسمي نه تنها ضربه‌یِ سختي به جامعه‌یِ جامانده‌یِ مطبوعاتی ِ یک کشور  ِ جهان ِ سومی وارد می‌سازد، بل نشان می‌دهد آن‌ها که داعیّه‌یِ اعتلای ِ فرهنگ را دارند چه سان بر تأمین و تداوم ِ حرکت‌هایِ ضروری ِ فرهنگی دام می‌تنند. و البتّه، پرسشي پیش می‌آید: آیا این آقایان، با سودایِ ایجاد ِ فضایِ مهرورزی و فرونشاندن ِ انقلاب ِ مخملی، خود ظرفیّت ِ پذیرش ِ پیروزی را داشته اند؟

چه نرم بود این انقلاب؛ آن‌قدر که سه-چهار روزنامه توقیف و ده-بیست روزنامه‌نگار گرفتار شدند و چندصد و اندي آدم  ِ بی‌کار و بی‌آر، لت-و-پار. مانده ام در مقام  ِ مقایسه، کودتایِ بیست-و-هشت ِ مرداد ِ سی-و-دو را می‌شود در ابعاد ِ انقلاب ِ مخملی ِ هشتاد-و-هشت جا داد یا «در جفایِ خار  ِ دوران، این کجا و آن کجا»؟!
      آن کودتا با همه‌یِ کت-و-کلفتی به این انقلاب ِ نرم-و-نازک طعنه می‌زند که، «به شعر  ِ حافظ ِ شیراز می‌رقصند و می‌نازند / سیه‌چشمان ِ کشمیری و ترکان ِ سمرقندی»[1]. حکایت ِ عجیبي ست. در آن کودتا بود که شاملو و اخوان و فروغ و کسرایی و... سایه سوار  ِ اسب ِ شاخ‌دار  ِ شهرت شدند؛ زبان‌زد ِ مردمان ِ همیشه-در-صحنه، میهمانان ِ «باده و افیون و بنگ»[2]. سهراب پای‌اش می‌لغزید و سمت ِ عرفان خزید؛ سیاست را قطاري می‌دید «که چه خالی می‌رفت»[3]. آن دیگران، سایه و شاملو و فروغ و اخوان، سرآمدان ِ جست-و-خیز  ِ زمان شدند؛ بالي برایِ پرواز به روشنی، بال در بال.

شعله‌اي برکش و برخیز ز  ِ خاکستر  ِ خویش
زان که تا پاک نسوزی نرسی سایه به نور [4]

..:. پی‌نوشت|
1. در غزل ِ «سحر با باد می‌گفتم حدیث ِ آرزومندی...»، استاد محمدرضا شفیعی ِ کدکنی از آن رو این بیت ِ پایانی (مقطع) را با بار  ِ سیاسی می‌داند که در نسخه‌هایِ قدیمی این‌گونه «به خوبان دل مده حافظ ببین آن بی‌وفایی‌ها / که با خوارزمیان کردند ترکان ِ سمرقندی» آمده و در نسخه‌هایِ بعدی به همان صورتي که رفت. اختلاف ِ نسخ ِ موجود و تازگی و کهنگی ِ تاریخ ِ آن، از قول ِ دکتر کدکنی، می‌تواند گواهي بر دست‌بردن ِ شخص ِ حافظ در اصلاح ِ بیت و آراستن ِ آن باشد __ حافظ و خودسانسوری!
وزن ِ این غزل: مفاعیلُن مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن.

2. پاره‌اي از «کاوه یا اسکندر؟»، مهدی ِ اخوان ِ ثالث (م. امید)، دفتر  ِ آخر  ِ «شاه‌نامه».
وزن ِ این چهارپاره: فاعِلاتُن فاعلاتن فاعِلُن. «آب‌ها از آسیا افتاده لیک، / باز ما ماندیم و خان ِ این و آن / میهمان ِ باده و ایون و بنگ / از عطایِ دشمنان و دوستان». شهرام ِ ناظری در آلبومي این شعر را اجرا کرده که، به نظر-ام، نظر  ِ دولت ِ نهم را جلب نکرد؛ منتشر نشد.

3. نمی‌دانم این جمله از کدام شعر  ِ سهراب است؛ فقط می‌دانم از هشت کتاب ِ سهراب است.

4. پاره‌اي از «تنگه»، هوشنگ ِ ابتهاج (ه. ا. سایه)، دفتر  ِ «سیاه‌مشق (3)».
وزن ِ غزل: فاعِلاتُن فَعِلاتن فعلاتن فع‌لَن.

5. پاره‌اي از «شبیخون ِ بلا»، سایه، دفتر  ِ «یادگار  ِ خون ِ سرو».
وزن ِ غزل: فاعلاتن فعلاتن فعلاتن فع‌لن.

6. این پاره از شعر  ِ شاملو بسیار مشهور است: «سال ِ بد / سال ِ باد / شال ِ اشک / سال ِ شک / سال ِ امیدهای ِ بلند و / استقامت ِ کم...» (اگر درست نوشته باشم. در دفتر  ِ «هوای ِ تازه» است. بیش‌تر یاد-ام نی‌ست).

7. سیاوش ِ کسرایی چهارپاره‌اي دارد که اوایل ِ انقلاب محمدرضا شجریان آن را با ارکستر  ِ سمفونیک در آواز  ِ دشتی خوانده است. و این روزها زیاد بر سر  ِ زبان‌ها ست؛ از آن رو که، حسن ِ یوسف ِ زمانی، آهنگ‌ساز  ِ اثر، در هشتاد و چند سالگی بار  ِ خود را بست و رفت.
به یاد ِ آن استاد، بسیاري از وب‌لاگ‌ها تصنیف ِ «اشک ِ مهتاب» را برایِ دانلود رویِ وب سوار کرده اند، با جست-و-جویي کوچک می‌توانید آن را پیاده کنید. فکر می‌کنم این اثر در مجموعه‌یِ بازاری ِ «شجریان ِ 3» یا آلبوم  ِ «گلبانگ ِ شجریان» (نشر ِ ماهور) عرضه شده باشد.

در آستانه‌یِ روز ِ خبرنگار، شماري از خبرنگاران ِ نامی ِ کشور، به دلایل ِ نامعلومي، دستگیر و ممنوع‌الخبر شدند. در این رابطه، جز آنان که در بازداشت به سر می‌برند _افرادي چون، محمّد ِ قوچانی، مهسا امرآبادی، هنگامه شهیدی و..._ افرادِ سرشناس ِ دیگري چون، سردبیر ِ روزنامه‌یِ فرهیختگان، معاون ِ مدیر ِ عامل ِ خبرگزاری ِ ایسنا، و دبیر ِ گروه ِ ادبیّاتِ نشریّات ِ همشهری، شرق، شهروند ِ امروز، هم‌میهن و اعتمادِ ملّی نیز بازداشت شدند.

» اعتمادِ ملّی: مهدی ِ یزدانی ِ خرم، در حالي که در نشر ِ "چشمه" مشغولِ خریدِ کتاب بود، از سویِ افرادِ لباس ِ شخصی به بیرونِ نشر فراخوانده شده و بدون ِ ارائه‌یِ هرگونه حکمي، بازداشت شد. به گفته‌یِ شاهدانِ عینی، لباس ِ شخصی‌ها پس از 15 دقیقه حبس ِ این نویسنده و دبیر ِ گروهِ ادبیّاتِ روزنامه‌یِ اعتماد ِ ملّی در یک وانت، وی را با یک دستگاه خودرویِ پژو به محلّ ِ نامعلومي منتقل کردند...
      گفتني ست، واپسین نوشتاري که از "مهدی ِ یزدانی ِ خرّم" در اعتماد ِ ملّی به چاپ رسـیـد گـفـتـاري در باره‌یِ "محمّد ِ عطریان‌فر" بود با عِنوان ِ «افــتــخــار مـی‌کـنـم کـه شـکـسـت خـورده ام».

ارغوان، بیرق ِ گل‌گون ِ بهار!
تو برافراشته باش
شعر ِ خون‌بار ِ من ای
یاد ِ رنگین ِ رفیقان‌ام را
بر زبان داشته باش
تو بخوان نغمه‌یِ ناخوانده‌یِ من
ارغوان! شاخه‌یِ هم‌خون ِ  جدامانده‌یِ من...

» هوشنگ ِ ابتهاج (ه. ا. سایه)

صَدای ِ عَدالت مدّت‌ها در نمی‌آمد، توقیف‌اش که کردند...؛

تا نباشد ظلمتي نوري نمی‌آید پدید!

..:. تـیـتـر ِ روزنامه‌هایِ صــبــح ِ فــردا (سه‌شنبه، 06/05/1388):
      اعتماد: براساس ِ آخِرين تصميم ِ هيأتِ نظارت بر مطبوعاتِ دولتِ نهم،
      اعتماد ملی: پس از یک دهه فعّالیّت (PDF)،

«روزنامه‌یِ صدای عدالت لغو ِ امتیاز شد»

..:. پس‌نوشت (دوشنبه، 12/05/1388):

روزنامه‌ی ِ "اعتمادِ ملّی" نیز، امروز با دریافت ِ تذکّري از وزارت ِ ارشاد ِ اسلامی ِ دولت ِ نهم، در آستانه‌یِ توقیف قرار گرفت. تابناک، ایسنا و فارس در گزارش‌هایي از تذکّر ِ کتبی ِ دفتر ِ نظارت بر مطبوعات ِ وزارت ِ بی‌وزیر ِ ارشاد ِ اسلامی، به صورتِ نمابر (Fax)، به دفتر ِ اعتماد ِ ملّی خبر دادند. این درحالي ست که سردبیر _محمّدِ قوچانی_ و چند تَن از خبرنگاران ِ این روزنامه هنوز در بازداشتِ غیر ِ قانونی به سر می‌برند و با وجود ِ سابقه‌یِ درخشان ِ مطبوعاتی، به انواع ِ جرائم ِ ضدّ ِ امنیّتی و انحرافی، از سوی ِ روزنامه‌های ِ حامی ِ دولت، محکوم اند. از سوی ِ دیگر فارس، عصر ِ امروز با انتشار ِ خبري مبنی بر حضور ِ حجّت‌الاسلام مهدی ِ کرّوبی، دبیر ِ کلّ ِ حزب ِ اعتماد ِ ملّی، در تجمّعي اعتراض‌آمیز نسبت به نتفیذ ِ حکم ِ ریاست ِ جمهوری ِ دهم، سعی در سنگین‌کردن ِ بار ِ سیاست‌هایِ مجرمانه‌یِ این حزب دارد؛ سیاست‌هایي حق‌جویانه‌اي که جُرم خوانده می‌شوند. با این حال، ساختان ِ بی‌وزیر ِ بهارستان، اگر چه در واپسین روز ِ کار ِ رسمی  ِ دولت ِ نهم به سر می‌بُرد، قیچی ِ سانسور را زمین نگذاشت و «ارشاد» را ملاک ِ آزادی ِ فرهنگی قرار داد.

روزنامه‌یِ اعتمادِ ملّی رسانه‌یِ رسمی ِ حزب ِ مستقلّ ِ مهدی ِ کرّوبی ست که سال ِ 1384 _هم‌زمان با تأسیس ِ  این حزب_ با عِنوان ِ سیاسی، فرهنگی، اقتصادی و اجتماعی آغاز به  انتشار کرد، و قلم ِ نقد را فراتر از دیدگاه ِ حزبی ِ مسؤولان‌اش چرخاند. با نگاهي به روند ِ خبرنگارانه‌یِ این روزنامه و روی‌کردِ فرهنگی-هنری ِ نوسندگان‌اش، می‌توان از رشد و نمو ِ نهالي نام آورد که، یک دهه پیش، محمّد ِ عطریان‌فر در روزنامه‌یِ همشهری کاشت. از این میان، شرق، هم‌میهن، کارگزاران و شهروند ِ امروز از شمار ِ نشریّاتي بودند که با سیاست‌گذاری ِ عضو ِ بازداشتی ِ حزب ِ کارگزاران جای در تاریخ ِ مطبوعات ِ متعهّد ِ آزادی‌مدار باز کردند و «توقیف» رنگ از رخ ِ گل‌گون ِ ایشان نبرد. "محمّد ِ عطریان‌فر" که این روزها با فریاد ِ شکست در دادگاه‌نمای ِ اعتراف‌گیری ِ قرون ِ وسطایی شهره‌یِ عام و خاص است، پیش از انتخابات و به جرم ِ اقدام علیه ِ امنیّت ِ ملّی دست‌گیر شد!
      پیش‌تر انتظار می‌رفت تا روزنامه‌نگاران و فعّالان ِ مطبوعاتی ِ کشور، به ویژه کارکنان ِ روزنامه‌یِ همشهری، به بازداشت ِ "عطریان‌فر" واکنش ِ صنفی نشان دهند.

گزارشی از اقدام دولت محمود احمدی‌نژاد در انتشار «خورشید»؛

روزنامه‌یی با پول کارگران!

» ایرج جمشیدی

وقتی «محمدحسین صفارهرندی»، وزیر ارشادِ دولتِ «محمود احمدی‌نژاد»، از مجلس هفتم رأیِ اعتماد گرفت و به‌فاصله‌ی چند روز، در جمع ِ خبرنگاران پارلمانی، به‌تشریح برنامه‌های خود پرداخت، ممانعت از انتشار نشریه‌های رنگارنگ، پرهزینه، کم‌خاصیّت و بی‌تأثیر ِ اُرگان‌های دولتی را یکی‌از این برنامه‌ها دانست! به‌اعتقاد وزیر ارشاد دولت احمدی‌نژاد، هیچ توجیه اقتصادی، سیاسی و فرهنگی برای انتشار نشریاتی که خواننده‌یی هم ندارند وجودندارد و فقط هَدَردادنِ بیت‌المال محسوب‌می‌شود...

بچّه که عمر و نفسه، کی‌گفته که 2تا بسه؟!
بیاین با هم زور بزنیم، تا به 120 برسه!!!

 

چنین تک‌بیت ضالّه‌یی را در کاریکاتوری دیدیم که «ماه‌نامه‌ی گل‌آقا» _بلانسبت_ آن‌را به سخن‌رانی رئیس‌جمهور فکور این مُلکِ کور نسبت‌داده‌بود؛ داستان استقبال دولت مهرورز نهم از چندفرزندی و چندهم‌سری، دردسری شد برای آنان که از چمعیّت این خرابات، به نیمه‌ی پُر آن نظاره‌گرند، ایشان این‌همه‌ی فضای خالی برای جولان زنان و کودکان بادآورده را چشم دیدن ندارند...؟ مگر ایمان آورند، همانا «روزی‌رسان» اوست.

مقدّمه‌ی بی‌ربطی گفتیم تا مقاله‌ی بی‌ربط‌تری از دیگرنشریّه‌ی ضالّه‌وبی‌کاره‌ی میهن مطبوع‌مان بخوانیم؛ آن‌چه «کارگزاران» نوشته را «وب‌گل» به‌سبک‌وسیاق خود ویراسته، به شیوه‌ی آشوب‌نگاری خود آراسته‌است، کمی هم از میانه‌ی آن چیدیم و... هرچه می‌بینیم بی‌قصدوغرض مگر می‌شود؟!

...این‌جا با همه‌ی نمایشگاه‌ها فرق می‌کند، این‌جا کسی نیامده تا تنها عکس ببیند، عکس بخرد، عکس‌ها را تحلیل کند، نظربدهد و ارزیابی کند! این‌جا اگرچه «خبرنگار واحد مرکزی‌ی خبر» باورنمی‌کند عکس‌ها ازآن کودکانی 7-8ساله است؛ قضاوتی تلخ می‌کند و می‌رود... خیلی‌ها باورمی‌کنند این تصاویر رنگی، برخاسته از حسّ کودکانی‌ست که به فردا ایمان دارند...

در این ولایت... تعداد انگشت‌شماری خبرگزار دولتی داریم که هرچه ما و روزنامه‌ها بی‌آوریم، به‌لطفِ «انحصارطلبانه»ی ایشان‌ست! هدف‌مندی، سفارشی‌کاری، غرض‌ورزی و... دروغ‌پردازی، ازمیانِ هزاران صفت شومی‌ست که می‌توان به ساختار مدیریّتی این مدّعیانِ خبرگزار نسبت‌داد. جز این نبوده و بیش‌از آن هم چشم ما به انتظار یک اطّلاع‌رسانی حقیقی از ایشان آب نمی‌خورد! اگر گزاره‌ی رسانش خبر در اختیار «مخابرانِ راستین»اش باشد که... زهی کشک! کدام راستی؟ کدام خبررسانی؟

. . .

در دل من همه کورند و کرند؛

دست‌بردار از این «در وطن خویش غریب»!

- قاصدِ تجربه‌های همه‌تلخ،

با دلم می‌گوید:

تو دروغی، تو دروغ!

                           تو فریبی، تو فریب...

» مهدی اخوان‌ثالث (م. امید)؛ قاصدک

«ایسنا، ایرانا، فارس و... مهر» جمله‌ی سردم‌دارانِ این خطّه‌ی فریب و دروغ‌اند؛ بی‌آن‌که روی از هم برگردانند و در جبهه‌گیری با خود باشند، هرکدام منسوب به سازمانی _رسمن_ دولتی هستند و نهانی از نهادی _اطّلاعاتی_ دستور می‌گیرند. روشن‌است که در دامنه‌ی 2کوهه‌ی چپ و راستِ سیاست، همیشه گردش به کدام کوی و برزن داشتند؛ مهرورزی! اصلن نه این و نه آن _گور پدر هر2تاشان!_ دردا و فغان که قشر بی‌کس و کار و آزار ِ «هنرمند» هم...، بازی‌چه‌ی نامردمی‌های سیاسی و مسخره‌ی نیشخندهای صداوسیمایی هستند. «مرد هزارچهره»ی «مهران مدیری»، نمونه‌ی بس آشکار این عرصه‌ی سخره‌ورزی بود و چَه‌چَه‌های زورکی پیام‌های بازورگانی (همان آگهی بازرگانی) از دیگر شیطنت‌های برنامه‌سازان فرهنگ‌دوست و میهن‌پرست و ایضن اسلام‌شناس «صدا و سیمای جمهوری اسلامی ایران»...!

ز بام و در، همه‌جا، سنگِ فتنه می‌بارد:
کجا به‌در برمت؟ ای دلِ شکسته، کجا؟

فروگذاشت دل آن بادبادن که می‌افراشت،
خیالِ بحر کجا، این به‌گِل‌نشسته کجا؟

چنین که هرقدمی، هم‌رهی فروافتاد،
به منزلی رسد این کاروانِ خسته کجا؟

چه عشق خوش ز دلِ پاره‌پاره می‌طلبی؟
نشاطِ نغمه کجا، چنگِ زه‌گسسته کجا؟
[مَفاعِلُن فَعَلاتُن مَفاعِلُن فَعَـلُن]
» ه. ا. سایه؛ تهران، 15 اسفند 1353، کتاب: یادگار خون سرو: این غزل پس‌از اعلام تأسیس حزب رستاخیز!! گفته‌شده‌است.

وادی موسیقی معاصر _که به‌واسطه‌ی پل «سایه»، «شجریان و لطفی و علیزاده و مشکاتیان» را به «شعر و عشق و سیاست و شعور اجتماعی می‌پیونداند» _ نیز از تیزی این تیغ‌ها دورنبوده و سراسر محجور است.

جدالی که چندی‌پیش میانِ خبرنگارانِ بی‌سوادِ این خبرگزاری‌ها، با نگارنده‌ی جسور وب‌لاگ اختصاصی همایون شجریان (سهند سلطان‌دوست) رخ‌داد، شکایتی را حکایت‌می‌کرد از روایتِ «کنسرت استاد شجریان و گروه جوانِ شهناز». خوش‌وقتانه «ایسنا» سکوتِ بی‌خبری نگزید و چنان فوّاره‌زد که گویی طرّه‌ی موی را به‌آتش کشیده‌اند!!! ...و در پاسخ چنین شیند:

» واکنش «ایسنا» به مطالب انتقادی «شجریانی‌ها» و وبلاگ «همایون شجریان»

ظهر امروز، خبرگزاری ایسنا خبری را با عنوان «انتقاد از نحوه‌ی بازتاب خبری كنسرت استاد آواز ايران و گروه شهناز» منتشر کرد. ایسنا در این گزارش، به مطالبی که در وب‌سایت «شجریانی‌ها» و وبلاگ غیررسمی «همایون شجریان» در نقد چگونگی پوشش خبری کنسرت نوشته شده بود، اشاره کرده است.

گفتنی‌ست که این وبلاگ در تاریخ ٣١ خرداد، در مطلبی طنزآمیز به شیوه‌ی نگارش خبرگزاری یادشده و خبرگزاری فارس پرداخته و نحوه‌ی خبررسانی این دو رسانه را نقد کرده بود. همچنین دوست عزیزمان در وب‌سایت شجریانی‌ها، جناب آقای علی میرزایی در مطلبی جداگانه، به‌طور مفصل چگونگی پوشش خبری رسانه‌های دولتی از کنسرت استاد شجریان را به‌نقد کشیده بود.

پست شماره‌ی 137 +

وب‌لاگ اختصاصی همایون شجریان +

دوشنبه، دهم تیر 1387

سهند سلطان‌دوست

لابه‌لای پرونده‌های خاک‌خورده‌ی وب‌گل:

01. آواز «شجریان» را در تهران، بدون «همایون»، شوری‌ست در همایون!

02. پاره‌گزارشی از شب نخست كنسرت محمّدرضا شجریان و گروه شهناز

03. گزارش آشوبی ایسنا از كنسرتی یک‌لاقبا...!

04. پوشش خبری از نوع وبلاگ همایون شجریان!

05. شیرین‌نماهایی از شیرین‌کاری‌های عکّاس خبرگزاری فارس!

06. خبررسانیِ شورانگیزِ «خبرگزارانِ دولتی» از همایون شجریان، در تابستانِ بی‌برقی...!

07. بوق‌وکرنایِ «خبرگزاری»ها در پَرزدنِ «خسرو شکیبایی»ها...!

08. اعتمادِ «همایون شجریان» به روزنامه‌نگارانِ وطنش، ایران!

09. پرونده‌سازی‌های «خبرگزاران» از «موسیقی‌دانانِ جوان»! - پاره‌ی 1

10. پرونده‌سازی‌های «خبرگزاران» از «موسیقی‌دانانِ جوان»! - پاره‌ی 2

...هرچند به‌نظر نمی‌رسید کَنِش یک وب‌لاگ از اشتباه خبرگزاران، توجّهی را معطوف به‌خود کند، امّا از «واکنش ایسنا» که بگذریم و اعتراض‌های مکرّر «خبرنگاز فارس» (در بخش نظرات وب‌لاگ همایون شجریان) را _به‌جهت رسمیّت‌نداشتن!_ نادیده بگیریم، گویا در بازتات «نخستین کنسرت مستقل همایون شجریان با گروه دستان»، «مهر و فارس» تمایل چندانی به تکرار دست‌پخت بی‌مزّه‌ی پیشین نداشتند و «ایسنا» هم جز گلایه‌های کلیشه‌یی‌اش، خبررسانی کرد و پیازداغ نیفزود! البته برنامه‌ریزی بی‌نقص شرکت «دل‌آواز» هم _که حاصل از تجربه‌ی اوّلین فروش اینترنتی بلیت کنسرت در ایران است_ می‌تواند آبِ خنکی روی جلز و ولزهای بی‌هوده‌ی این‌ها بریزد!!

امشب، سومین اجرای همایون و دستان در تهران خواهدبود...؛ تا پایانِ شب چهارم، نمی‌توان کرم‌ریزی (ببخشید: مهروزی)های خبرگزاری‌های را پیش‌بینی کرد! وانگهی صبر...

چه بگویم؟ - سخنی نیست!

می‌وزد از سر امّید، نسیمی؛

لیک، تا زمزمه‌یی سازکند،

درهمه خلوتِ صحرا

به رهش...

نارونی نیست!

چه‌بگویم؟ - سخنی نیست!

...

از آمد و رفت شبِ بد، چشم

خسته‌ست.

چه بگویم؟ - سخنی نیست!

در همه خلوت این شهر،

آوا...

» احمد شاملو (ا. بامداد)؛ سخن نیست.

..:. پس‌نوشت

تا این‌جا که می‌نوشتیم، از گزارش‌های «کنسرت دستان و همایون شجریان»، تنها «فارس و مهر و ایسنا» عرض اندام کرده‌بودند! عجم از پیش‌بنین خودم که: «وانگهی صبر» و دیدن مهرورزی‌های «ایرنا» از پشتِ ابر...!

«دستانِ خالی گروه دستان» و افکار مبتکرانه‌ی خبرنگار جمهوری اسلامی ایران، از اجرای «همایون شجریان»، چنان کشک‌است که... جواب عراجیف ایرانا را به‌رندانه‌گی، دوست خوبم «سهند سلطان‌دوست» نوشته...

خبرگزاری جمهوری اسلامی ایران (ایرنا) دقایقی پیش، مطلب غیرقابل‌تحملی را تحت عنوان «دستان خالی گروه دستان» روی خروجی خود فرستاد که واژه‌ای جُز «لجن‌آلود» را برای توصیف آن روا نمی‌یابم.

«ایرنا» همواره وانمود کرده نسبت به رویدادهای مهم و پرمخاطب عرصه‌ی موسیقی بی‌توجه است و در بین دیگر خبرگزاری‌ها و رسانه‌های نوشتاری، کمترین حجم اخبار را به موسیقی اختصاص می‌دهد. اما هر از چند گاهی خبرنگاران مغرض این رسانه، قلم آلوده‌ی خود را به‌حرکت درآورده و راجع به هنری یاوه‌گویی می‌کنند که متأسفانه سر از هیچ کجای آن به‌در نمی‌آورند. البته دور از ذهن نیست که مرتبط‌ترین رسانه به دستگاه حکومتی که سرسختانه موسیقی را حرام می‌خواند و آلات آن را از دیدگان مردم هنردوست مستور می‌دارد؛ علیه فرزند و جانشین خلف یگانه‌استاد آواز ایران و گروهی که برگزیده، جبهه‌ی سفت و سخت بگیرد. سر باز زدن استاد شجریان از نزدیکی و همکاری با رسانه‌ها و دستگاه‌های دولتی از جمله «صدا و سیما» (و رسانه‌های مرتبط) سبب ایجاد عقده‌ای گشایش‌ناپذیر در دلِ سیاه اینان گشته است که درک آن چندان دشوار نمی‌نماید.

پست شماره‌ی 161+

وب‌لاگ اختصاصی همایون شجریان +

شنبه، دوم شهریور 1387

سهند سلطان‌دوست