تبليغاتX
وب‌گل - یادگار ِ خون ِ سرو؛ ه. ا. سایه

«یادگار ِ خون ِ سرو»

 

دلا! دیدی که خورشید از شبِ سرد

چو آتش سر ز خاکستر برآورد؟

 

زمین و آسمان گـُل‌رنگ و گـُل‌گون،

جهان دشتِ شقایق گشت ازین خون؟

 

نگر: تا این شبِ خونین سحر کرد،

چه خنجرها که از دل‌ها گذر کرد...

 

ز ِ هر خونِ دلي سروي قد اَفراشت،

ز ِ هر سروي تَذَروْي نغمه بَرداشت،

 

صدایِ خون در آواز ِ تذرو است؛

دلا! «این» یادِگار ِ خونِ سرو است؟!

 

 

» ه. ا. سایه [هوشنگِ ابتهاج]؛ «یادِگار ِ خونِ سرو»، تهران، 19 آبان‌ماهِ 1358خورشیدی: یادگار ِ خونِ سرو (هشت‌اُمین دفتر ِ شاعر، 1360، انتشاراتِ توس).


» یادداشتِ وب‌گل:

از بندِ گرفتاری‌ها هنوز به‌در نشده‌اَم، امّا بیست-و-دویِ بهمن و سی‌سالگی‌اَش بهانه‌اي داد تا بهار ِ شورانگیز ِ دیروز را یاد باد؛ وای اگر از پس ِ امروز بوَد فردایي.

باری، دمیده‌هایِ بادِ صبا [کامنت] و رایا-نامه [ای‌میل]هاتان را که خواندم، در جواب‌اَش، به‌زودی، می‌کوشم. هرچند، هیچ‌یک از دمیده‌هایِ شما با «خرده‌گفتاري پیرامونِ زبان‌نگاری»یِ ما هم‌نفس نبود.

دستِ کوتاهِ من و دامن ِ آن سرو ِ بلند؛
«سایه»یِ سوخته‌دل این طمع ِ خام مبند!
» ه. ا. سایه: سیاه‌مشق.

برگه‌ی ِ 150-0 | در حکایت ِ «» | به حکایت ِ «وب‌گل» |
» نِمایه‌یِ چند نوشتار ِ پیشین...

Under License of Creative Commons
All Rights Reserved

© Copyright 2006 - 2009