اَبــَرسامانهیِ اینترنتی ِ گوگل به تازهگی فضایِ میزبانی ِ کاربران ِ خود را جا-به-جا کرده و آشفتهگی ِ ظاهری در نمایش ِ تصویرهایِ وبگل از این روٰ ست. برایِ بارگیری ِ دو بارهیِ عکسها در دامنهیِ تازه و بازسازی ِ چهرهیِ وبلاگ، و نیز پاسخ به کامنت و ایمیلهاتان، بهدنبال ِ فرصتي مناسب ام و ناگزیر از پوزش...

شفیعی ِ کدکنی متواری شد! وی که از سران ِ اغتشاشات و پراکنندهی (مروّج) ِ افکار ِ شهرآشوبانه بود، پنجشنبهیِ پیش، تهران را به قصد ِ دیدار با مقامات ِ مخملی ترک کرد. این فرد، موسوم به شاعر و استاد ِ پیشکسوت ِ دانشگاه ِ تهران، در سی و چند سال ِ گذشته به پراکنش (ترویج) ِ افکار ِ «شرابخواری» مشغول بوده و در سلسه رسالات ِ انتقادی ِ خود (مشهور به ادوار ِ شعر ِ فارسی، صور ِ خیال در شعر ِ فارسی، موسیقی ِ شعر) همواره از سیاستهای ِ فرهنگی ِ دولت ِ نهم انتقاد کرده است. او همچنین، با تألیف و ترجمهیِ مقالاتي چون «آفرینش و تاریخ»، «مختارنامه»، «ابومسلم ِ خراسانی»، «تصوّف ِ اسلامی و رابطهیِ انسان و خدا»، سعی در انحراف ِ افکار ِ جوانان ِ وطن به سوی ِ «اسلام ِ آمریکایی» داشته و این کوشش، جهت ِ مخدوشکردن ِ چهرهیِ اسلام، در رسالهیِ «شعر ِ معاصر ِ عرب» بسیار مشهود است. بنا بر اخبار ِ نرسیده، وی که با نیّت ِ تجمّع ِ غیر ِ قانونی قصد ِ ترک ِ میهن ِ اسلامیمان را داشت، با هشیاری ِ چند تن از سربازان ِ گمنام، پنجشنبه شب بدون ِ اطّلاع ِ قبلی از فرودگاه ِ امام خمینی (ره) رهسپار شد.
به گزارش ِ خبرنگار ِ کجانیوز، دکتر محمدرضا شفیعی ِ کدکنی با «افکار ِ چپ ِ مارکسیستی» و «حزب ِ توده» نسبت داشته و در تهیّهیِ یکي از بولتنهای ِ این حزب، مشهور به «حافظ به سعی ِ سایه»، هوشنگ ِ ابتهاج را همراهی کرده است.
این منبع ِ آگاه همچنین افزود، هوشنگ ِ ابتهاج پس از عنایت ِ عفوّ ِ اسلامی در اواسط ِ دههیِ 60، به جرائم ِ براندازی ِ سفت-و-سخت ِ کدامین رژیم اعتراف نکرد و همراه ِ خانمي موسوم به "گالی" یا "گالیا"، پناهندگی (اقامت) ِ شهر ِ کلن ِ آلمان را پذیرفت. وی هماکنون با شخصي به نام ِ "ارغوان" (موسوم به، شاخهیِ همخون ِ جداماندهیِ من) در ایران ارتباط دارد و در جریان ِ شکایت از رسانههای ِ دولتی _معظّمٌله_ با یکي دیگر از عوامل ِ اغتشاشات ِ اخیر به نام ِ "استاد محمدرضا شجریان" همدست بوده است. سند ِ این روابط ِ مخملی در منبع ِ آگاه ِ دیگري موجود است و حتّا مرتضا کاخی در اکاذیبنامهیِ «شهروند ِ امروز» به آن اغرار کرده است.
گفتني ست این افراد، همگی از دم، در رژیم ِ شاهنشاهی پستهای ِ رادیویی، تلویزیونی و مجلّهاي داشته و ...
دروغ که خنّاق نیست!
استاد ِ نازنینام؛
شفیعی ِ کدکنی ِعزیز! نگاه ِ شگفتانهات را در موشکافی از این دنیا، دردا و دریغا که، سیر ندیدم؛ همان بس که «گناه ِ بخت ِ پریشان و دست ِ کوته ِ ما ست»! چه جای ِ گلایه که، خود دیده ای همه ظلم و خود بوده ای همه نور و خوش گشته ای همه لعل در «مقام ِ صبر». دل ِ تنگِمان امّا، سنگ ِ صبوری میساید که خان-و-مانِ ما لولیان ویران است و جان در بدن از تن نزار... به پاس ِ عمر ِ ارجمند-ات پس، چه فنا کنیم؟ جز راه ِ تو و گام ِ ما...
آه ازین قوم ِ ریایی که درین شهر ِ دو روی
روزها، شحنه و شب، بادهفروش اند همه
گرچه شد میکدهها بسته و یاران امروز
مُهر بر لب زده وز نعره خموش اند همه
به وفای ِ تو که رندان ِ بلاکش فردا
جز به یاد ِ تو و نام ِ تو ننوشند همه
[فاعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن]




